رابطه جنسیت و مرگ قلبی زنان بیمار

رابطه جنسیت و مرگ قلبی زنان بیمار

فرناز سیفی

سه شنبه ۳۰ آبان 1396 - 16:07

در خیابان در حال راه رفتن‌اید، حالا یا با طمانینه و آرامش، یا با عجله ونگران...ناگهان عابر دیگری که نزدیک به شما راه می‌رود، به زمین می‌افتد و از حال می‌رود. به‌احتمال زیاد شما هم مثل بقیه عابران نزدیک، فوری سراغ او می‌روید که بی‌حال نقش بر زمین شده است. چه می‌کنید؟ احتمالا یکی تلفن همراه‌اش را بیرون می‌آورد و فوری آمبولانس خبر می‌کند. یکی دونفر بالای سر او می نشینند و می‌پرسند آب لازم دارد‌؟ خیلی وقت‌ها یک نفر که کمک‌های اولیه بلد است، دیگران را کنار می‌زند و اگر حس کند که وضعیت بیمار وخیم است، سراغ سی.پی.آر(احیای قلبی ریوی) می‌رود تا آمبولانس سر برسد.

تا این‌جا این اتفاق، ماجرایی است که احتمالا جلوی چشم بسیاری از ما رخ داده است. احتمالا تاحالا فکر نکردیم جنسیت آن‌که از حال رفته و زمین افتاده است، در روند قضایا تفاوتی ایجاد کند. اما خب، اشتباه می‌کنیم.

Saaad School

نتیجه تحقیق تازه‌ی «انجمن قلب آمریکا» و «انیستیتو ملی سلامت» نشان میدهد که جنسیت و تبعیض ناشی از آن، حتا این‌جا هم دست از سر ما برنمی‌دارد. متخصصان متعجب به نکته‌ای توجه کرده بودند: در چنین سناریویی، احتمال این‌که بیمار زن باشد و به‌سادگی به دلیل این‌که در دقایق اولیه،  سی.پی.آر انجام نشده جان خود را از دست بدهد، بیشتر است. نتیجه تحقیق تازه، شک آن‌ها را به یقین تبدیل کرد.

«انجمن قلب آمریکا» و «انیستیتو ملی سلامت» می‌گویند بررسی دقیق آن‌ها نشان داد که در این وضعیت، تنها ۳۹ درصد زنانی که در فضای عمومی از حال می‌روند، سی.پی.آر دریافت می‌کنند. این درحالی است که دست‌کم ۴۵ درصد مردها فورا عملیات احیای قلبی ریوی دریافت می‌کنند. در نتیجه مردها در چنین وضعیتی، ۲۳ درصد بیشتر از زنان این شانس را دارند که زنده بمانند.

بنجامین آبلا، یکی از محققان دست‌اندرکار در این تحقیق به «گاردین» گفت که بررسی بیش از ۲۰ هزار نمونه در سراسر آمریکا به  آن‌ها نشان می‌دهد یکی از اصلی‌ترین دلایلی که زنان کمتر عملیات احیای قلبی ریوی لازم را دریافت می‌کنند، به تلخی تمام این است که عابران معذب‌اند در فضای عمومی، لباس‌های زن را از تن او دربیارند یا کنار بزنند و برای مثال پستان برهنه او نمایان شود. این وضعیت در جوامع یا شهرهایی که سنتی‌تر و محافظه‌کارترند، به مراتب بدتر و جدی‌تر است.

آدری بلوئر، استاد دانشگاه پنسیلوانیا که یکی دیگر از محققان تهیه این تحقیق است، اعلام کرد که دلیل دیگر، باورهای کلیشه‌ای رایج است که تن زن «ظریف‌تر» است و طاقت و تحمل فشار سنگین دست را ندارد! بنابراین حتا آن‌که مهارت‌های اولیه بلد است، دست‌ودلش نمی‌رود به قفسه سینه زن  فشار بیاورد و باعث نجات جان او شود.

از سوی دیگر، تحقیق نشان داد که وقتی عملیات احیای قلبی و ریوی اولیه در خانه بیمار رخ داده و یکی از نزدیکان و هم‌خانه‌های او سی.پی.آر انجام دادند، هیچ تفاوتی میان زن و مرد نیست. یافته دیگری که نشان می‌دهد وقتی  کلیشه‌ها و محدودیت‌ها و معذب بودن ناشی از جنسیت درمیان نباشد، جنسیت بیمار عامل تعیین‌کننده نیست.

راجر وایت، یکی از محققان «مایو کلینیک» که در تهیه این گزارش همکاری داشت، با اعلام این‌که باید قبول کنند جنسیت، عاملی تعیین‌کننده است، تاکید کرد که جهان پزشکی باید به اهمیت و نقش کلیشه‌ها و تبعیض‌های جنسیتی در روند تشخیص و درمان، «نگاه دقیق‌تری» بیاندازد.

فمینیست‌ها سال‌ها پیش از این‌که پزشکی بالاخره حاضر به اعتراف شود که گاه در روند تشخیص، درمان و مراقبت، رویه‌ای کاملا جنسیت‌زده و ناشی از کلیشه‌های جنسیتی دارد، علم پزشکی را به چالش کشیده بودند و بر رویه نابرابر علم در مواجهه با بیمار زن و مرد تاکید کرده بودند.

رویه‌ی تبعیض‌آمیز و کلیشه‌زده‌ی علم در مواجهه با بیمار زن و مرد، به‌ویژه وقتی پای بیماری‌های روان در میان است، سر به فلک می‌زند. تاکنون نتیجه تحقیق‌های بسیاری نشان داده که پزشکان به زنان، خیلی بیشتر داروهای آرام‌بخش می‌دهند، چون این باور کلیشه‌ای را دارند که زن‌ها «الکی شلوغش می‌کنند» و با آرام‌بخش او را ساکت می‌کنند. وضعیتی که منجر به این می‌شود که بیماری بسیاری از زن‌ها، هرگز درست بررسی و تشخیص داده نشود.