استاندار زن یا وزیر زن

احسان مهرابی

چهارشنبه ۶ اردیبهشت 1396 - 06:03

 

فاطمه سعیدی،نماینده تهران درمجلس، خواستار حضور یک وزیر زن در کابینه حسن روحانی شده است.خواسته ای که در آستانه انتخابات ریاست جمهوری،برخی از فعالان حقوق زنان نیز احتمالا تکرار خواهند کرد.حسن روحانی،شاید به دلیل رعایت نظر مراجع تقلید در کابینه اول خود وزیر زن معرفی نکرد. در دور دوم شاید معرفی وزیر زن برای او ساده تر باشد و حساسیت کمتری را برانگیزد،چرا که معمولا حساسیتها درباره کابینه دوم رئیس جمهور کمتر است.

مطالبه کنندگان دو راه پیش رو دارند.یا تنها بر خواسته معرفی وزیر زن اصرار کنند و یا درکنار آن مطالبات دیگری را مطرح کنند که از جمله آنها افزایش سهم زنان در سمتهای مدیریتی است.

سمت مهمی که معمولا مغفول قرار می گیرد،استانداری است.انتصاب یک استاندار زن از جهاتی می تواند از انتصاب یک وزیر زن نیز مهم تر باشد.استاندار برخلاف وزارت که دراکثر موارد یک سمت ستادی است،در بسیاری از موارد یک سمت به اصطلاح «صف» محسوب می شود.به این معنا که معمولا وزرا در یک ساختار مشخص و از ساختمان وزارتخانه مدیریت می کنند و در بسیاری از موارد با مدیریت بحران ها و اتفاقات اجرایی برخورد مستقیم ندارند و اغلب معاونانشان این موضوعات را رتق و فتق می کنند. در بسیاری از بحرانها و اتفاقات اما باید شخص استاندار در صحنه حضور داشته باشد و موضوع را مدیریت کند.

دامنه ارتباطات مستقیم یک استاندار نیز بسیار فراتر از یک وزیر است.وزرا معمولا با معاونان خود  و مدیران کل در استانها درتماسند و هر از چندگاهی به مناسبت کار خود با دیگر نهادها از جمله نهادهای زیر نظر رهبر جمهوری اسلامی.

استانداران اما باید با نماینده رهبر جمهوری اسلامی،روحانیون شاخص استان،امامان جمعه شهرستانها و بسیاری از شخصیتهای سیاسی استان ارتباط داشته باشند.به این ترتیب انتصاب یک زن و درمراحل بعد تعدادی از زنان به سمت استانداری یک نوآوری جدیدخواهد بود و حتی می تواند در جا انداختن مدیریت زنان نقش موثر تری از انتصاب یک وزیر زن داشته باشد.

معاونت های سیاسی ،امنیتی و اجتماعی استانداریها نیز از سمتهای مهم در جمهوری اسلامی است و معاونت سیاسی،امنیتی دربرخی استانها به لحاظ اهمیت سیاسی می تواند با سمت معاون وزیر همطراز باشد.

انتصاب یک زن به عنوان معاون سیاسی،امنیتی در استانهای مهم حتی می تواند به لحاظ سیاسی اهمیتی بیشتر از وزارت یک زن داشته باشد. معاونت سیاسی امنیتی ارتباط نزدیکی با مدیرکل وزارت اطلاعات،سپاه،نیروی انتظامی و دیگر نهادهای امنیتی و سیاسی در استان دارد و حضور یک زن دراین سمت عملا می تواند نگاه مدیران امنیتی را نیز درباره مدیریت زنان تغییر دهد.

انتصاب فرمانداران و بخشداران زن یکی از ابتکارات مهم دولت حسن روحانی بود.فرمانداران زن نیز به دلیل اینکه به صورت مستقیم با مردم و شخصیتهای سیاسی و مذهبی درشهرستان ارتباط دارند،می توانند نقش مهمی در تغییر نگاه مردم به مدیریت زنان داشته باشند.

یکی دیگر از ابتکارات دولت روحانی انتصاب زنان و اهل سنت در وزارتخانه های زیربنایی بوده است. جالب اینکه بیژن زنگنه که در موضوعات سیاسی و اجتماعی چندان ادعایی ندارد،دراین موضوع از همه وزرای دولت پیشگام تر بوده و یک زن و یک اهل سنت را به سمت معاون خود منصوب کرده است.

به جز مخالفت چهره های مذهبی،برخی از مدیران اجرایی نیز با انتصاب یک زن به عنوان وزیر مخالفت می کنند و معتقدند یک وزیر زن ضعیف باعث می شود که نگاه به مدیریت زنان بدتر شود.

با انتصاب زنان در سمتهای استاندار و معاون وزیر و شناخته شدن آنان،شانس زنان برای معرفی به عنوان وزیر نیز بیشتر می شود.همچنین انتصاب فرمانداران و بخشداران زن می تواند باعث افزایش تعداد نمایندگان زن درمجلس نیز شود،چرا که برخی از نمایندگان مجلس بخشداران و فرمانداران و مدیران محلی سابق بوده اند.

با این توصیفات،شاید بهتر باشد نمایندگان مجلس  و دیگر مطالبه کنندگان،علاوه بر اصرار بر انتخاب یک وزیر زن، بر انتصاب استانداران زن و افزایش معاونان وزرا و فرمانداران زن نیز تمرکز کنند.